تأثیر اوباشگری بر قصد ترک سازمان: نقش میانجی سکوت سازمانی و بدبینی سازمانی در میان کارکنان سازمان صمت استان البرز - صادقیان قراقیه سعید (مدیریت پویا و تحلیل کسب و کار)
هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر اوباشگری بر قصد ترک سازمان با نقش میانجی سکوت سازمانی و بدبینی سازمانی در میان کارکنان سازمان صنعت، معدن و تجارت استان البرز بود. روش‌شناسی: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و همبستگی است که با رویکرد قیاسی و به‌صورت میدانی انجام شد. جامعه آماری شامل ۲۹۰ نفر از کارکنان سازمان صمت البرز بود که با استفاده از فرمول کوکران، ۱۶۶ نفر به عنوان نمونه آماری تعیین شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد اوباشگری پرانجیک، سکوت سازمانی ون داین، بدبینی سازمانی براندس و قصد ترک سازمان موبلی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری و نرم‌افزار SmartPLS تحلیل گردید. یافته‌ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که اوباشگری اثر معناداری بر بدبینی سازمانی (β=0.814، t=33.113، p<0.001) و سکوت سازمانی (β=0.347، t=4.070، p<0.001) دارد. همچنین بدبینی سازمانی به طور معناداری بر سکوت سازمانی (β=0.469، t=5.912، p<0.001) و قصد ترک سازمان (β=0.447، t=4.179، p<0.001) اثرگذار بود. سکوت سازمانی نیز تأثیر مثبتی بر قصد ترک سازمان داشت (β=0.166، t=1.979، p<0.05). در مقابل، رابطه مستقیم اوباشگری و قصد ترک سازمان معنادار نبود (β=0.125، t=1.249، p>0.05) و اثر غیرمستقیم از طریق بدبینی و سکوت تأییدشد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد اوباشگری از طریق ایجاد بدبینی و سکوت سازمانی، به طور غیرمستقیم موجب افزایش قصد ترک سازمان می‌شود. بنابراین، بهبود ارتباطات، ارتقای اعتماد و پیشگیری از رفتارهای خصمانه می‌تواند نقش مهمی در کاهش ترک خدمت کارکنان ایفا کند.